امروز یه نفر در آمریکا به جرم قتلی که سالها قبل کرده بود (۱۹۸۹) اعدام شد. بیشتر خبرگزاریها امروز گزارش های مفصلی از لحظه لحظه قبل از اعدام این مجرم را گزارش می کردند. بخاطر اینکه در آمریکا حکم اعدام حتی یک قاتل خیلی نادر است این مسئله بسیار جنجال برانگیز بوده است. تاکنون ۳ بار حکم اعدامش به تعویق افتاده بود تا اینکه با آخرین حکم دادگاه عالی ایالت جورجیا حکم اعدام با تزریق دارو اجرا شد. مسئله مهم اینکه مردم زیادی به اعتراض به اعدام این قاتل در خیابان تحسن کرده بودند و چیزی که منو واداشت این را بنویسم که امروز جایی خوندم که در حکم اعدام یک پسر در ایران جمعیت زیادی به "تماشا" رفته بود....و دیگه اینکه در جایی حکم اعدام قاتلی بعد از ۲۲ سال اجرا میشه و در جایی دیگر آدمها مثل "علف خرس" اعدام می شوند....

دوتا شاگرد روس هم دارم که درسشون خیلی خوبه. یه شاگرد هم دارم که  از نظر نمی دونم یه چیزی مشکلی داره چون تحت نظر واحد معلولین هستش اما درسش خوبه و همه چیز رو خیلی  خوب می فهمه و خیلی هم دقیقه.   روز اول اومد بهم گفت میشه به بچه های کلاس بگی یکی برای من نت برداره. تا اومدم بگم، خودش بلند شد و با اعتماد به نفس کامل شروع کرد به توضیح دادن در ادامه اش من گفتم کسی افتخاری این کارو میکنه که یخورده که گذشت یه دختره پشت سرش دستش رو بلند کرد. منم بهش گفتم که بخاطر کمکش یه نمره اضافه می گیره. کلا وظیفه واحد معلولین اینه که خدمات در اختیار معلولین قرار بده. از ممتحن گرفته تا دبیر خصوصی. خیلی دلم میخواست که ما هم کمی از این خدمات را برای معلولینمون داشتیم.

به امید ایرانی آباد .....

به مناسبت نزدیک شدن به اول مهر یاد خاطره اولین روز مدرسه ام افتادم.

بچه گی هام خیلی خجالتی بودم و خیلی هم غریبی می کردم. روز اول که مامان میخواست منو بفرسته مدرسه، نمی خواستم برم. آخه باید خودم میرفتم به چندین علت: یکی اینکه مدرسه خیلی نزدیک بود (شاهدخت سابق که شده بنت الهدی اولها ابتدایی بود) دوم اینکه چون مامان دوتا کوچولو (دوقلوها) خونه داشت نمی تونست باهام بیاد، سوم اینکه خواهرا و برادرم هم چون راهشون دورتربود( تو خوانسار میگن دیرتر) زودتر رفته بودند مدرسه. پس بنابرین علی مونده بود و حوضش که باید خودم میرفتم. خلاصه هی از مامان منو راهی کردن و هی از من گریه کردن  که نمی خواهم برم. مامان وقتی دید اینجوریه دست منو گرفت و برد دم در و گفت میری مدرسه وگرنه دیگه مدرسه بی مدرسه و در رو پشت سر من بست. من یهو احساس تنهایی عجیبی کردم و شروع کردم به گریه و زدن به در که درو واکن. از اونطرف چون خونه ما توی بازار بود فکر می کنم صدای گریه های من تا ته بازار می رفت، اما فقط یه نفر واکنش نشون داد. نه اون فرشته نجات نبود اونموقع عزرائیل به نظر اومد. دیدم شکرالله ( میوه فروش روبرو خونمون که خدا بیامرز قیافه اش برا من اونروز وحشتناکتر شده بود) یهو یه دسته طناب رو که برا فروش آویزون کرده بود جلو در مغازه اش، از روی میخ ورداشت و در حال فحش دادن به طرف من اومد. دیگه داشتم از ترس می مردم. فکر کردم میخواد با اون طنابها منو بکشه ... هر قدم که به طرفم میومد (خوبه سکته نکردم) مرگ خودمو بیشتر می دیدم. از اون طرف من دیگه هر چی زور داشتن تو صدام که مامان شکرالله میخواد منو بکشه ترو خدا در رو باز کن. دیگه شکرالله (بازم خدا بیامرز) به یه قدمی من رسیده بود که در باز شده و فرشته رحمت منو بغل کرد. مامان بود. مامان شروع کرد به دعوا کردن شکرلله که بچه رو زهر ترک کردی.... تروخدا اگه الآن هم قیافه اونروزش بیاد تو خوابم بازم زهره ترک می شم. دیگه یادم نیست که کی و چه جور اونروز رفتم مدرسه، اما  دیدم که توی کلاس ردیف دوم نشستم و توی دلم با همه کلاس غریبی می کنم.

 یک آنجل دارم که رئیس آکواریومه. بخصوص نزدیک سطح آب مال اونه. وقتی غذا بهشون میدم آنجل به همراه بقیه شروع میکنه به غذا خوردن و تا وقتی غذا ها فراوونه کاری به کار بقیه نداره. اما به محض اینکه آخرهای غذا میشه شروع میکنه به بیرون کردن بقیه از قلمروش.

دیدم آن یه حیوونه و تا وقتی اضافه غذا هست اجازه میده بقیه هم شریکش باشند و تا وقتی مجبور نباشه دیگران رو دفع نمی کنه. اما ما آدمها هر چی هم داشته باشیم دریغ از اینکه دیگری رو شریک کنیم بخصوص اینکه اگه مال زیاد هم شد هی بیشتر پس انداز می کنیم. تفاوت ما اینه که با این که ما عقل داریم چطور عقل ما نمی گه که کمک کنیم و بگذاریم دیگران هم شریک باشند اما غریزه آن ماهی میگه که بذار بقیه هم سهمی داشته باشند.....؟