 |
 |
|
|
دوستی می گفت:
کاش به جای این همه جمله های آموزنده ای که دوستان از مارکز و بورخس و دکتر شریعتی و توماس ادیسون و گراهام بل و ... می نوشتن ، یه شیر پاک خورده ای پیدا می شد یه چند تا جمله هر چند آبکی هم می گذاشت که بابا جماعت فرهیخته جون مادراتون : الکی پشت ماشین بوق نزن. اگه میری تو خیابون ورود ممنوع به اون مادرمرده ای که مسیر درست رو اومده راه بده. قبل از اینکه چراغ سبز بشه ، نمی شه از چهارراه رد شد. توی خروجی اتوبان مثل همه توی صف خروج ایستادن ، دلیلی بر عقب موندگی ذهنی نیست. خیلی از ماشینها دنده هوائی ندارن ، پس از روی ماشین جلوئی نمی تونن رد شن ، چراغ نزن. خط عابر پیاده غیر از اینکه محل مناسبی برای پارک کردن ، گاهی وقتها هم محل رد شدن پیاده هاست. اگه روزی دو سه تا از این جملات قصار و پندآموز رو بزارین تو صفحه هاتون ، دیگه یه فوتبالیست آفریقائی که معلوم نیست از کدوم جهنم دره ای در اومده ، توی مصاحبه اش نمی گه سخت ترین کار دنیا رانندگی توی تهرونه . باور کنین از کمپین خلیج فارس و آب گرفتن تخت جمشید و خشک شدن دریاچه و ... واجبتره (البته نظر من اینه که اینهام خیلی واجنبد). وقتی با یه اجنبی توی ماشین نشستی ، دائم باید قیافه شرمنده و گردن کج نشون بدی که نه ایرانیان ملت بزرگی هستن ، تمدنشون به اون زمانا میرسه ، از همه دنیا باهوشترن و ..... برچسبها: جامعه |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه ۱۳۹۱/۰۴/۲۷ساعت 11:1 توسط لاله اشک |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
همه چی از همه جا
|
|
RSS
|