دیروز یکشنبه رفته بودم دانشگاه برای سی و مین سال تاسیس خوابگاه دانشجویان یا خانه بین المللی فیلیس سیمپکین و بیست و پنجمین جشن تاسیس. هر سال این برنامه توسط دانشجویان داخل خوابگاه که بیش از نیمی از آنان خارجی و از اقصی نقاط دنیا هستند برگذار میشه. اینجا از اول ترم برنامه هر کلاس کاملا مشخصه که چه روزی چه کاری انجام میدیم. همون روز اول استادمون گفته بود که یه همچنین برنامه هست هرکی بیاد نمره اضافی میگیره. حالا منم نه برا نمره اش بلکه کلا هر وقت برنامه ای بین المللی هست میرم. خیلی خوبه که آدم با مردمهای سراسر دنیا آشنا بشه.  اصلا دنیا گردی خیلی خوبه. مثلا من هیچ پیش زمینه ای از مردم افغانستان بجز اون افغانی ها که اومدند ایران و کارگری میکردند و بعضی هاشون جنایت کردند نداشتم تا اینکه اومدم فریمونت کالیفرنیا. اینجا پر افغانی بسیار مرفه، مهربون ،خوشگل و خوش قیافه (نه مثل اون چشم بادومی ها و زرد پوستا که ایران بودند) و  تحصیلکرده هم دیدم. حالا داشتم میگفتم خلاصه اونجا در طول این سالها هرکی خواسته از کشورش یه لباس محلی اهدا کرده و هر سال هرکی از هر کشوری که بخواد یکی از این لباسها رو میپوشه و حتما لازم نیست که لباس کشور خودش رو بپوشه. مثلا یه آمریکایی لباس مردانه کشور برمه رو پوشیده بود و یه دختر آمریکایی هم لباس هندی پوشیده بود. هرکی هم هر استعدادی مثل رقص، آواز و یا ساز زدن داشت اونجا به نمایش میذاشت. خیلی هم برنامه مرتب و تنظیم شده بود. اول که میری یکی بلیط میده و میگه کی شما رو معرفی کرده. بعد میای دم در سالن یکی دیگه اسم شما رو مینویسه و میگه منتظر باشید که یکی بیاد به شما یه تور داخل ساختمان بده بعدش هم یه میز بهت میده که بشینی  و همونطور که داری صبحانه تهیه شده از چند کشور دنیا رو میخوری از برنامه لذت ببری. حالا ما همونطور که تو اتاق انتظار نشسته بودیم  شنیدم که یه ایرانی هم برنامه اجرا میکنه. وقتی مارو بردند سر یه میز من رفتم به مجریه گفتم انگار یکی از ایران هم هست که برنامه داره میشه بهش بگید تا ما هستیم برنامه اش رو اجرا کنه که گفت آره اسمش راشه. من به خودم گفتم حتما اسمش رشید هستش میگه راشه. بعد صداش کرد دیدم که اسمش آرش و تازه اومده اینجا. برامون دو قطعه قشنگ پیانو با مهارت تمام زد. که کیف کردم. یادم رفت ازش عکس بگیرم.خلاصه برنامه خوبی بود و جاتون خالی.

  اینم یه عکس از  رقص کره ای

استادم و اون دختر آمریکایی تو لباس هندی دم در سالن که اسمها رو میپرسند.

رقص هاوایی

 همون آمریکاییه تو لباس برمه 

------------------------------------------------------

پ.ن.۱-زهره خانومی که فوق لیسانس اقتصاد قبول شده تبریک و صد تبریک انشالله واسه دکتری. لینک وبلاگی که دادی باز نمیشه بنابراین نمیدونستم کدوم زهره هستی.