واسه تعطیلات کریسمس تصمیم گرفتیم بریم  سن دیگو و  لس آنجلس یا بقول خودشون LA . من دفعه اولم بود. لس آنجلس رو که نمیشه با شهرهای دیگه مقایسه کرد. مثلا مثل اینه که بخواهیم تهرون رو با شهرهای دیگه مقایسه کنیم. هم زشتی داره هم قشنگی اما بیشتر حال و هوای هالیوودی اونه که بهش حال و هوا میده. حالا شاید یکی بگه مگه این هنرپیشه ها کی هستن که برامون مهم باشه. اما برا من جالب بود وقتی تو هالیوود قدم میزنی، جلوی کداک تئاتر راه میری و اسم هنرپبشه های معروف رو روی سنگفرش پیاده رو میبینی. همش حال و هوای خودش رو داره. وقتی اون تابلو بزرگ هالیوود رو که تو اکثر فیلمها هستش رو با چشمهای خودت میبینی، دیگه یه دنیاست و این هالیوود دیگه.

اما سن دیه گو یه چیز دیگه اس. خیلی قشنگه. محل تماس کوه و اقیانوس و تپه و دره و رودخونه و جنگل و شهر و همه چی. چه چشم اندازی داره. واقعا به نظر من تو این شهرهایی که از آمریکا دیدم از نظر طبیعی خیلی قشنگه. شنیدم سیاتل هم اینجوریه انشالله قسمت بشه بریم و ببینیم. خوش به حال اونها که کارشون دنیا گردیه. اگه یه پول قلمبه گیرم بیاد مثل یه لاتاری میرم همه دنیارو باش میگردم. اینم از اون حرفهای نشدنی بودها!!

باغ وحش سن دیه گو یکی از بزرگترین باغ وحشهای دنیاست که متنوع ترین تعداد گونه های جانوری رو داره.  ما که تند تند میدیدیم و  یه قسمتهاش رو هم ندیدم چهار ساعت  طول کشید تا ازش بیایم بیرون.  بعضی ها بلیط دو روزه میگیرن که سر فرصت همه چی رو ببینن. کلی هم خونساری اونجا بود. به همسرم میگفتم اینا همش همشهریها منن. بلاخره غیر از من چندتا خونساری هم اونجا بود. و کلی به خرس خونسار نازیدم. البته من یه کلکسیون کوچیک خرس هم دارم. هر جا میرم تا یه خرس خوشگل میبینم میخرم. البته نه اسباب بازیش بلکه مجسمه اش. میشیگان که بودیم یه دفعه رفتیم موزه داج The Historice Dodge Houseهمونکه ماشین داج رو درست کرد. خونه اش رو موزه کردن اونجا دوتا چیز جلب نظرم کرد یکی کلکسیون مجسمه های چینی و سنگی خرسش بود دومیش یه قالی کرمان که وقف یه مسجدی یا امام زاده ای در کرمان بود. این قالی به دیوار بلندی آویخته بود و روش بافته شده بود که وقف مسجدی در کرمان که اسم مسجد یا امام زاده رو بدلیل اینکه قالی رو دیوار تا خورده بود نتونستم بخونم. و معلوم نیست این قالی چه جوری سر از خونه داج در آورده!

خلاصه ماجرای خرسه منو برد میشیگان.  ببینیم میتونم عکسهاشو تو پست بعدی  آپ کنم. از همه هیجان انگیزترش واسه من خرسه پاندا بود  که همش داشت بامبو میخورد و اون اسب آبی. تا حالا اسب آبی رو از نزدیک ندیده بودم . فک کنم نصف قد من تو دهنش جا بشه. عجب غولی بودها اما مهربون و آروم.

 خرس پاندا رو میتونین آنلاین ببینین تو این آدرس. هر روز از ساعت ۹ تا ۱۱ به وقت سن دیه گو و به وقت ایران ۸:۳۰ تا ۱۰:۳۰ شب،  بچه اش رو میارن پیشش که میشه اون رو هم دید.

-------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن۱- این وبلاگ بزرگ کوچک  آقای عظیمی مدتهاست که آپ نمیکنه. عکسهای خوبی داره و خوب خونسارو به تصویر کشیده. حتما ببینین.