شاگردهام زیاد درس خوان نیستند. متوسط کلاس هام حدود نمره ۳۰-۴۰ از ۱۰۰  هستش. این یعنی افتادن. تو هر کلاسی فقط ۲-۳ تا خوب دارم یه سری هم متوسط بالا بقیه هم متوسط و خیلی ضعیف. ضعیف که میگم یعنی اصلا طرف نمیدونه جغرافی رو با چه غ می نویسند. البته منظورم با G هستش. حتی به خودشون زحمت باز کردن کتاب هم نمی دهند. البته خیلی دلیل داره:

۱- اونها که شاگرد خیلی خوب هستند مستقیما میروند دانشگاه و کالج نمی آیند.

۲- بیشترشون هم کار می کنند هم درس می خونند نه مثل ما ایرانیها که مامان باباها تا آخر عمر بچه ها را حمایت مالی می کنند.

۳- خیلی هاشون تمام وقت کار می کنند دیگه زمانی به درس نمی مونه.  یه دانشجو دارم که از ۲۰۰۸ تا حالا میشناسمش و تازه امسال از کالج فارغ التحصیل میشه. در حالی که می تونست این زمان رو در دانشگاه بگذرونه و به لیسانس بگیره. (کالج فقط فوق دیپلم داره)

۴- خیلی هاشون انگیزه ندارند فقط میخواهند یه مدرک از کالج بگیرند و بروند یه کاری پیدا کنند.

۵- اینجا استادها خیلی بچه ها را برای امتحان راهنمایی می کنند. مثلا نمره اضافی  Extra Credit بر اساس یه فعالیت به آنها داده میشه. راهنمای مطالعه   Study guide  داده میشه ( حالا با وجود اینها باز هم ریزش داریم) و اینکه نمره بندی بر اساس حروف الفباست. پس  برای یه فرد زیاد  فرق نمی کند که  ۹۰، ۹۵ یا ۱۰۰بگیره، چون همه اینها می شه الف A. حالا خیلی که دقیق باشیم میتونیم آنرا به Aـ، A+ و A تقسیم بندی کنیم که معمولا این کار در رده های دانشگاهی انجام میشه نه کالج.

۶- در آخر استادها نمی گذارند بچه ها خیلی ریزش کنند یه جوری نمره آنها را از F  به D می رسونند که نیوفتند. ( نمره افتادنی F هستش)

همینها باعث میشه که بچه ها زیاد درس نخونند.

ترم قبل یه دانشجوی هندی خیلی مسن داشتم که بهترین شاگردم بود. معمولا مسن ترها انگیزه بیشتری برای درس خوندن دارند نه جوونها که زندگی اشون موسیقی، آی فون، و اینترنته.....

همیشه براشون در مورد بچه های ایران تعریف می کنم و می گم که در ایران بچه ها چقده درس می خونند. (بهشون پز میدم ) و میگم که در ایران بچه ها معمولا توسط پدر و مادر  خصوصا برای درس خوندن حمایت می شوند.  فکر کنم یه کم حسودیشون می شه.

اینم از آمریکا