در اول خیلی برایم  جالب بود که اینها چه امکاناتی به معلولین و سالمندان میدهند. نوشتن این پست بخاطر این بود امروز که وارد اتاقم شدم به تابلوی کنار اتاق که اسم اساتید و شماره اتاق را مینویسند توجه ام جلب شد دیدم یه چیزهای ریزی برجسته کاری شده دقت کردیم دیدم که شماره اتاق به خط بریل نوشته شده که نابینایان هم براحتی اتاقها را پیدا کنند. برای معلولان هم سرویس جداگانه است که دارای اسانسور بوده و معلولان با صندلی خود براحتی از ماشین پیاده میشوند. عکس زیر:

نمیدونم اخیرا توی دانشگاههای ایران نبوده ام اما دوران ما که تازه دوران جنگ هم بود و با هزاران معلول که از این خبرها نبود.

در اکثر ساختمانهای اداری، مجموعه های آپارتمانی و پارکینگها تسهیلاتی برای معلولان در نظر گرفته شده است از جمله آسانسور (حتی اگر ساختمان دوطبقه باشد)، رمپ های ورودی درکنار پلکان اصلی، محل پارکینگ معلولان و سالمندان که نزدیکترین فاصله را به ساختمان اصلی دارد، توالتهای عمومی حتما یک یا دو توالت مخصوص معلولان دارند که دور تا دور دستگیره دارد و برای وارد شده ویلچر، بسیار بزرگتر از توالتهای دیگر است .

حتی داخل سینماها ردیفی را بدون صندلی طراحی کرده اند برای ویلچر دارها عکس زیر:

  واینهم جدیدترین صندلی برای بالا رفتن در داخل خانه برای سالمندان و معلولان چون معمولا خانه در آمریکا دوبلکس هستند.

حتی در بعضی مکانها  نیمکت داخل پارک هم بگونه ای طراحی شده که فضایی برای صندلی چرخدار داشته باشد.

ساختمانهای ادرای خوانسار تا چه حدی این امکانات را به معلولان چه جنگی و چه عامه مردم میدهند اگر دارند برایم کامنت بگذارید که یه کمی هم من ذوق کنم و هی غبطه نخورم.

اگه ندارند یک چیز مثل عکس زیر میتواند مشکل را تا حدودی حل کند.