وقتی از زاویه ورودی میدان کلیسای اعظم و برج پیزا چشمم به این مجموعه خورد درجا خشکم زده بود از اینهمه عظمت! بیداد میکنه. تمام عکسهایی که از برج پیزا  دیدیم رو هیچ کرد. این رومیها چیکار کردند. فقط و فقط عظمت معماری. البته بسیاری از بناها جزئیات هم دارند اما نه به اندازه جزئیات معماری ایرانی. اما از نظر عظمت فقط معماری رومی. همه مجسمه ها، ستونها، بناها، سردرها، و میدانها عظیم و استوار. آدم رو درجا میخکوب میکنه.  متمایز بودن معماری رومی با ایرانی هم از نظر من همین است. در این دیار بناها با حجم، مجسمه و نقاشی ها با بیننده سخن میگویند و در ایران بیشتر با ظرافت و هندسه بنا. و بقول برادم میتوان چنین نتیجه گرفت که رومیها  با بزرگ نمایی اجسام میخواستند خودشان را به عالم بزرگ نشان دهند. و میتوان تصور کرد که در آن زمان که مردم عامی فرهنگ و سوادی نداشته اند چگونه با دیدن این احجام سر به اطاعت فرو میآورده اند.

باید دید تا قضاوت کرد. هرچند بناها  ظرافت  معماری ایرانی را ندارند اما از نظر تعداد با ایران قابل قیاس نیستند. همه جای این دیار آثار تاریخی است. این کشور یک مجموعه کامل موزه شامل بناها، مجسمه ها، و نقاشی های متعدد از زمانهای متفاوت است.

ورودی  و مجموعه پیزا

عکس اول در زیر پلکان برج پیزا. این برج در حقیقت مناره کلیسا میباشد که پلکان مارپیچی از ابتدا تا انتهای برج ما را به ناقوسهای عظیم میرساند. تفاوت این برج با مناره در اینست که قطر بسیار زیادی داشته و میان تهی و فرد است. فرورفتگیهای روی پله ها ناشی از رفت و آمد توریستهاست که باعث سائیدگی شدید سنگهای قطور راه پله ها شده است. وقتی به بالای برج میرویم کاملا خم شدگی برج را بر اثر نشست زمین احساس میکنیم بحدی که در بالای برج چنانچه در سمت خم شده گی بایستیم کاملا احساس پرت شدن به پائین میکنیم.

اینهم مجسمه های کوچک پینوکیو و نمایی از شهر پیزا از بالای برج.

 در محوطه این مجموعه همانند بازارچه های شهرهای مقدس ما، مغازه ها و غرفه های فروش اجناس و سوقاتی دیده میشود.