تا حالا چند بار با نام مستعار برای دیگران کامنت گذاشته ایم؟ و چند بار کامنت های دیگران را پست نکردیم؟

چی عایدمان میشود؟ دلمان خنک میشود؟ حرفمان را زده ایم؟ رویمان نمیشد رو در رو و با نام خودمان بزنیم؟ پس دیگر چه لطفی دارد؟ چرا اصلا به خودمان زحمت میدهیم که نظر خود را بگوئیم وقتی شهامت این را نداشته باشیم که نام خود را بگوئیم. البته این مطلب برای این است که من کامنتی با نام گمنام گرفتم  در پست یکی از دوستانم. چنانچه مایل بودید این پست و کامنت هایش را ببنید.

این مرا به فکر انداخت که چرا ما گاهی نمیخواهیم ناممان افشا شود وقتی میخواهیم کامنتی یا انتقادی از کسی بکنیم. کامنت دادن با نام مستعار مثل غیبت کردن است. زیرا حرفهایی که ما پشت سر یک نفر میزنیم عمرا اگر رویش را داشته باشیم رودر رو به آن شخص بزنیم.

من اگر  حرفی دارم با تو خواننده، اگر بشناسمت یا نشناسمت با نام خودم صراحتا میگویم. باکی ندارم و خوشحالم که حداقل از خودم خجالت نمیکشم.

مسئله دیگر اینکه اگر کامنتی خصوصی است که خصوصی است اما اگر طرف داده که پست شود چرا باید سانسور کنیم. (مگر اینکه مسئله ناموسی و توهین باشد) بگذارید از  خجالت و ترس از همدیگر درآئیم. بخدا با انتقاد یکی، چیزی از ارزش اون کم نمیشه.

بقول خواهرم خوبی دنیای مجازی اینه که هرکی هرچی میخواد میگه بدون اینکه آدم بدل بگیره.