فحش از این بدتر نیست که آدم مجبور باشه چایی کیسه ای بخوره تازه اونم با شکر. حالا تازه منکه چایخور نیستم و معمولا روزی یه دونه چایی بیشتر نمیخورم. اما همونم باید کلی رنگ و رو داشته باشه و کلا سه خاصیت مهم رو داشته باشه: لبریز و لب سوز و لب دوز. یادش بخیر آبدارچی مدرسه حضرت خدیجه پره سر گیلان، یه بار که چایی آورد و هیپکدوم این خاصیت ها رو نداشت اینو بهش گفتم. از اون دفعه به بعد هر وقت چایی میآورد میگفت بفرما اینم لبریز و لبسوز و لبدوز.

خلاصه اومدم واشنگتن پایتخت جهان برای کنفرانس جغرافیدانان آمریکا و مجبور به خوردن این چای بدون سه خاصیت شدم.

خیلی شهر قشنگیه خیلی. پر از گلهای رنگارنگ جلوی خونه ها و همه جا پر از درخت و جنگل. اما وقتی داشتم تو خیابوناش میرفتم برای خودم ۴۰۰-۳۰۰ سال پیش رو تجسم کردم که اینا اول سرخپوستها رو از این سرزمین زیبا بیرون کردن و کشتند بعدش هم که برداه داری کردند. تموم این سرزمین با زور بنا شده و الآن هم به دنیا زور میگه برا همین گفتم که پایتخت دنیا. جلوی کاخ سفید که رفتم فکر کردم که از اینجا دنیا اداره میشه. وقتی میبینی که مردم از گوشه کنار دنیا که میان واشنگتن، اول یه بازدید از کاخ سفید میکنند، آدم میفهمه که چقده اهمیت داره. اما این حقیقت که آمریکا مردم دنیا رو فدای مردم خودش میکنه اما دولت ما مردم خودش رو فدای فلسطین و بوسنی و غیره میکنه.....یه واقعیته. فرق خیلیه. چراغی که به خانه رواست......

بگذریم جای جای این شهر پر از خاطرات ۵۰ یا ۴۵ (یادم نیست) رئیس جمهور آمریکاست.

اینجام چندتا عکس البته میخواستم یه سری هم به اوباما بزنم اما وقت نکردم :)

اینها گلهای Coast Rhododendron Flowers هستند که با رای گیری بعنوان گل ایالتی شناخته شدند:

کاخ سفید:

بقیه هم اینجاست.